Χαράματα με το πρώτο λεωφορείο.

Το λεωφορείο βρίσκεται στην αφετηρία μερικά λεπτά πριν τις πέντε, στον δρόμο με τα σχολεία που εκείνη την ώρα είναι έρημα και σκοτεινά .
Μαζεύονται σχεδόν καμιά δεκαριά.
Κάθομαι στο τελευταίο κάθισμα δεξιά εκτός κι αν ο ηλικιωμένος , που μάλλον θα έπρεπε να είχε πάρει σύνταξη αλλά ακόμη εργάζεται περιστασιακά ,καθίσει πρώτος, οπότε πιάνω το άλλο γωνιακό πίσω κάθισμα.

Αφήνω το παράθυρο λίγο ανοιχτό για να έρχεται αέρας στο πρόσωπο.

Κάποιος κάνει το πρώτο τσιγάρο ακριβώς έξω από την πόρτα και την ώρα που ο οδηγός βάζει εμπρός την μηχανή το σβήνει και μπαίνει μέσα.

Δυο τύποι κάνουν σχόλια για παραπάνω άρωμα στην σκόνη , για ονόματα και στέκια προμηθευτών.
Σχεδόν καθημερινά συναντάς τα ίδια πρόσωπα στο λεωφορείο , ή εβδομάδα πάρα βδομάδα για τους έχοντες κυλιόμενο ωράριο .
Οι καθαρίστριες είναι η πιο πολυπληθή ομάδα. Γνωρίστηκαν με τον καιρό και πάντα συζητάνε, συνήθως πριν ο θόρυβος της μηχανής αφήσει την πρωινή ησυχία.

Σε όλες τις στάσεις που περνάμε υπάρχουν άτομα που περιμένουν, οι θέσεις γεμίζουν .
Μπαίνει το ζευγάρι των πενηντάχρονων που μόνο αν βρει διπλανές άδειες θέσεις θα καθίσει . Κάποιες φορές τους τις παραχωρεί ο κύριος με την τσάντα που μοιάζει σχολική .
Πριν βγει στην λεωφόρο υπάρχουν αρκετοί όρθιοι , από εκεί και μέχρι την Πειραιώς έχουμε την μέγιστη ταχύτητα .
Κάποιες φορές στα μικρά νούμερα της λεωφόρου βλέπουμε πλήθος ανθρώπων που μόλις βγαίνουν από τα κέντρα διασκέδασης και ψάχνουν για ταξί ή φάι στις ενημερωμένες για την κίνηση καντίνες . ελάχιστες φορές μπαίνουν και στο λεωφορείο, ευδιάθετοι και ομιλητικοί.

Στην στάση κοντά στην πλατεία Κουμουνδούρου μπαίνουν οι μετανάστες με τους μεγάλους μπόγους με εμπορεύματα .

Στην ομόνοια κατεβαίνει το ένα τρίτο των επιβατών ,εκεί κατεβαίνω κι εγώ.

Ρίχνω μια ματιά στο ρολόι, συνήθως ασυναίσθητα, από συνήθεια.
Πέντε και είκοσι .
Ξεκίνησε και σήμερα η ημέρα ...

Νέο post

Στο ραδιόφωνο ακούγεται η μουσική του τρίτου προγράμματος, στον αέρα υπάρχει η μυρωδιά του φαγητού, έξω το ψιλόβροχο των τελευταίων ημερών του έτους συνεχίζει να δηλώνει την παρουσία του.
Κάθομαι στο κρεβάτι με την πλάτη στον τοίχο κι ένα μικρό μαξιλάρι ανάμεσα. Έχω το μικρό net book στα πόδια μου και διαβάζω από την οθόνη «το όνειρο ενός γελοίου ανθρώπου.»
Με διακόπτουν στο διάβασμα οι σκέψεις
Τι περίεργο αίσθημα να θέλω να γράψω κι εγώ κάτι την ώρα που διαβάζω. Έχω πολύ καιρό να γράψω στο blog και αυτό δεν μου αρέσει.

Είμαι στην σελίδα 11 και συνεχίζω το διάβασμα ...

Χρόνια πολλά Δημήτρη

...

Να μην το ξεχάσω

Ο καθένας κάνει μονάχος του την τύχη του και ζει πιο χαρούμενος εκείνος που θα καταφέρει να κοροϊδεύει καλύτερα τον εαυτό του.

Φιοντόρ Ντοστογιέβσκη από το “έγκλημα και τιμωρία”.

Μόλις το διάβασα και θέλησα να το γράψω εδώ για να μην το ξεχάσω.

__________Σήματα καπνού______

Υμηττός 25 Ιουνίου 2008.

Η φωτιά των έμπιστων μοιάζει να θέλει να μας μιλήσει.
Στέλνει σήματα καπνού που θέλουν ανάγνωση.
Κάτι θέλει να μας πει.

Κρίμα να μην μπορούμε να τα ερμηνεύσουμε σωστά.

Με χαρτί και μολύβι. Ιδιογράφως.

Τρίτη Λυκείου. Τέλη της δεκαετίας του 80

Η φιλόλογος μας έβαλε να ακούσουμε το “dust in the wind” και μας παρότρυνε να γράψουμε κάτι ακούγοντας το , όποιος ήθελε.

Δεν είναι το πρωτότυπο , το οποίο έχω, αλλά αντίγραφό του.

Για το
http://autographcollectors.blogspot.com

και την Ξανθίππη.

Προσκαλώ όλους όσους διαβάσουν αυτές τις γραμμές και δεν έχουν “δώσει” αυτόγραφο, να το πράξουν .Οδηγίες στο link των Autograph collectors.

Σελίδα 123

Ανταπόκριση στο κάλεσμα της Ξανθίππης.

Οι οδηγίες.

1.Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα.
2. Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 (αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, άφησε το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο).
3. Βρες την πέμπτη περίοδο (=από τελεία σε τελεία, αν θυμάσαι) της σελίδας.
4. Ανάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους (δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη).
5. Ζήτα από πέντε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο.

Τζων Μπαρθ : Το τέλος του δρόμου

Για μένα, τα διαστήματα ανάμεσα σε δυο γυναίκες ήταν συνήθως μεγάλα, και υπό φυσιολογικές συνθήκες δεν με πειράζει να ζω χωρίς σεξουαλικές συνευρέσεις. Σπάνια με έπιανε εκείνη η κατάσταση ερωτικής έξαψης που βίωσα στη διάρκεια της πρώτης μέρας στη σχολή, τόσο σπάνια όσο οι κρίσεις μανίας μου, και μου περνούσε πολύ εύκολα. Μετά το ένα και μοναδικό παιχνίδι στο οποίο ήμουν καλός, περιέπεφτα σε τέτοιο νέκρωμα, σαν ευνουχισμένο άλογο.

Το πέμπτο βήμα των οδηγιών δεν το ακολουθώ.

Παντού χιόνι.

Αυτή είναι η γειτονιά μου

________________________________

Εύχομαι καλή BLOGO_ΧΡΟΝΙΑ

Ένα μικρό απόσπασμα από την ιστορία (μου)

Στην αγκαλιά εγώ. Η μητέρα μου έγκυος στον αδελφό μου στην αυλή του σπιτιού μας.

Σεπτέμβριος του 1973 σε μια επαρχιακή πόλη.
Μια οικογένεια με δυο μικρά παιδιά ετοιμάζεται να μετακομίσει.
Μπροστά στο σπίτι υπήρχε πολύ λάσπη κι έτσι το γεμάτο πράγματα φορτηγό είχε κολλήσει στον χωματόδρομο.
Μερικά κλαδιά από τα γύρω δέντρα κάτω από τις πίσω ρόδες και το φορτηγό ξεκόλλησε.
Η διαδρομή τεράστια, σχεδόν τριακόσια χιλιόμετρα.
Τεσσάρων χρονών ο μεγάλος γιος, τριών ο μικρός. Ξεκίνησαν για το ταξίδι.
Η μητέρα δεν ήταν ευχαριστημένη για το γεγονός αλλά ο πατέρας είχε ήδη κανονίσει σπίτι και δουλειά.
Το κουρείο που διατηρούσε εκεί δεν απέφερε σημαντικά κέρδη ενώ τα χρήματα από τα έξι χρόνια που ήταν στην Γερμανία, πριν παντρευτεί, είχαν εξανεμιστεί προ πολλού. Η σκέψη του πατέρα ήταν να παντρευτεί και να ξαναπάει στην Γερμανία αλλά η μητέρα το απέτρεψε.
Το νέο νοικιασμένο σπίτι στα περίχωρα της Αθήνας, κοντά σε βιομηχανική περιοχή, ήταν παλιά μονοκατοικία με πέτρινο φαρδύ μπροστινό τοίχο.
Τα παιδιά στην γειτονιά ήταν πολλά, πάρα πολλά. Υπήρχαν οικόπεδα σε πολλά σημεία των γύρω δρόμων ενώ συχνά έβλεπες οικοδομική δραστηριότητα. Τα δυο μικρά παιδιά ήταν ασυνήθιστα σε κάθε τι που έβλεπαν. Δεν είχαν συνηθίσει την παρουσία τόσων ανθρώπων και αντικειμένων κοντά τους.

Η οικογένεια ξεκίνησε από τα περίχωρα του Αγρίνιου για την πόλη του Κορυδαλλού.

Περί Ζωής

Γιατί ζούμε;
Όχι … δεν είναι ένδειξη τάσεων ματαιοδοξίας, είναι μια ερώτηση των εφηβικών μου χρόνων που τώρα δεν μπορώ να απαντήσω, τότε, τουλάχιστον, το έψαχνα.
Γιατί ζούμε;
Θα πρέπει οπωσδήποτε να υπάρχει κάτι , κάτι που να μοιάζει με απάντηση.
Να μοιάζει αλλά να μην είναι. Σίγουρα δεν θα είναι μια σαφή και οριοθετημένη απάντηση. Σίγουρα.
Θεωρώ πολύ πιθανό να είναι λάθος η ερώτηση. Μάλλον όχι η ερώτηση, το γεγονός ότι έχουμε χωρίσει αυτά που υπάρχουν γύρω μας σε ζωντανά ή νεκρά.

Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάτι νεκρό γύρω μας. Ο αέρας, οι πέτρες και το χώμα είναι κομμάτι ενός μεγαλύτερου οργανισμού.

Ναι, έτσι πρέπει να είναι.

Κατά τον ίδιο τρόπο που ένα … κόκαλο ή … κύτταρο δεν ξέρει από μόνο του, ή έτσι πιστεύουμε, ότι αποτελεί μέρος ενός ανθρώπου, ενός οργανισμού, έτσι και η γη είναι μέλος ενός μεγαλύτερου ζωντανού οργανισμού ή είναι και “αυτόνομα” ζωντανή.

Δεν μπορώ να φανταστώ ότι κάτι νεκρό, όπως η αστρική σκόνη από την οποία αποτελούμαστε, να γέννησε κάτι ζωντανό.

Απλά όλα είναι και ήταν ζωντανά από την αρχή.

Και τα ζώα και τα φυτά και ο αέρας και το νερό και το χώμα και οι πέτρες. Έτσι όπως έλεγε και ο Θαλής ο Μιλήσιος .
Η ερώτηση γιατί ζούμε είναι η ίδια με την ερώτηση: Γιατί υπάρχουμε; δηλαδή γιατί υπάρχει η ύλη και ο χρόνος; Η απάντηση είναι άγνωστη σε μένα.

26/10 : Tου αγίου Δημητρίου.

Του αγίου Δημητρίου σήμερα.

Πήρα μια μέρα άδεια και σκέπτομαι κάτι να γράψω κι εδώ.
Συνήθως στην δική μου ονομαστική εορτή δεν περνάω καλά.
Μάλλον όχι, δεν πρέπει να το γράψω αυτό. Πως θα δικαιολογηθώ;
Άλλο.

Λοιπόν νομίζω πως έπρεπε να παίρνω μεγαλύτερο μισθό στην εταιρία που εργάζομαι. Έχω καλές, ποιοτικές γνώσεις και αναλυτική σκέψη που δεν τις έχω δει σε κανένα συνάδελφο παλαιό ή νέο της ίδιας ειδικότητας.
Μάλλον όχι, δεν πρέπει να το γράψω αυτό. Είναι δύσκολο να καταλάβουν τι εννοώ και μάλλον επικίνδυνο να παρεξηγηθεί.
Άλλο.

Να γράψω για την κυκλοφορία που είχε προχθές Τετάρτη 24 στην Πέτρου Ράλλη; Την χειρότερη από όσο θυμάμαι.
Μάλλον όχι δεν έχει πέραση το θέμα, σιγά τα νέα που θα προσκομίσω, όλοι στην Αττική τα βιώνουν και ποιος θα το διαβάσει;
Άλλο.

Για τον Ολυμπιακό που έχασε αλλά έπαιξε καλά με την Real στην έδρα της;
Μάλλον όχι. Δεν ήμουν ποτέ οπαδός μιας ομάδας ενώ χαίρομαι για όλες τις ελληνικές στην Ευρώπη .Όταν με ρωτούν δηλώνω Παναιτωλικός ενώ πολλοί νομίζουν ότι είμαι με την ομάδα που αυτοί προτιμούν.
Άλλο.

Για τον νέο πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ; Παπανδρέου ή Βενιζέλος; Δεν το αγγίζω καθόλου αυτό.
Άλλο.

Για την σύνδεση της DVI εξόδου της κάρτας γραφικών με την HDMI της τηλεόρασης για την παρακολούθηση high definition βίντεο και λένε ότι έχουν πολύ καλή ποιότητα που δεν την βλέπεις αν συνδέσεις την κάρτα με την RGB ( PC στην τηλεόραση ) όπως κάνω τώρα.
Μάλλον όχι. Κάτι τέτοιο θα το έγραφα στο Greekelectrician.blogspot.com.
Άλλο.

Για το αν πήγαν πραγματικά στο φεγγάρι οι Αμερικανοί; Υπάρχουν πολλά πειστικά επιχειρήματα για αυτό.
Μάλλον όχι, θα θύμιζα τον Λιακόπουλο (πουλάει κάτι τέτοια βίντεο) και δεν το θέλω.
Άλλο.

Για τα άλλα blogs που διαβάζω; Και τι να γράψω για αυτά; Ποια μου αρέσουν και ποια όχι;
Μάλλον όχι .Αν χρειαστεί θα γράψω στα ίδια τα blogs.
Άλλο.

Σήμερα είναι του αγίου Δημητρίου και το βράδυ έχει πανσέληνο.
Χρόνια πολλά και καλά στις Δήμητρες και τους Δημήτρηδες.
Αυτό θα γράψω.

Κάτι πρέπει να γράψω, αλλά τι;

Σήμερα είναι ημέρα εκλογών.
Έχει ησυχία στο σπίτι .Οι άλλοι πάνε για ψήφο.
Ψήφισα σήμερα κι εγώ.
Έριξα και την ψήφο μου στο σατανάκι.

Έχω συνέχεια την αίσθηση ότι πρέπει να γράψω κάτι.
Ο Μουρσελάς χαρακτήρισε εύκολη την διαδικασία του να γραψίματος . Αυτό που έρχεται στο μυαλό σου αυτό γράψε. Γράφω λοιπόν αυτό που σκέφτομαι και ήδη έχουν περάσει δυο ώρες και έχω γράψει λίγα και ανακατεμένα . Έχω αλλάξει την σειρά των λέξεων και προτάσεων αρκετές φορές για να βγαίνει κάποιο νόημα.

Πριν χρόνια είχα με μανία κολλήσει σε κάποιες εκπομπές στο ραδιόφωνο.
Του νικηφόρου Ρώτα «Πως ακούμε μουσική».Πήρα και το βιβλίο μετά.
Του Λυκούργου Κομίνη «άσπρο και μαύρο σε φόντο κίτρινο» και του Νίκου Δήμου «σημειώσεις για μια εβδομάδα». Από τον τελευταίο ήρθε και η αιτία να μπω εδώ, στον blogger, όταν άκουσα σε συνέντευξη του στο ραδιόφωνο, ένα Σάββατο του Δεκεμβρίου του 2006 ,για το doncat.
Έχω κάποιες κασέτες από αυτές τις εκπομπές κάπου θαμμένες .Όλο λέω να τις περάσω σε mp3 αλλά όλο το αναβάλω.
Έρχεται λοιπόν πάλι το ερώτημα.

Κάτι πρέπει να γράψω, αλλά τι;

Πεθαίνουν τα δάση στην Ελλάδα

Για την Αμαλία

Μια ματιά στο blog της.
Μια ματιά στο blog των bloggers γι αυτήν.
Μια ματιά στο λουλούδι για την Αμαλία.

ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΝΟ.

Για τον DONCAT

Χαίρομαι

Για τον DONCAT

Λυπάμαι

Για τον andy dufresne

ΚΑΛΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ andy

Έφτασε

Από εδώ

Greek ancient football

Ποδόσφαιρο στην αρχαία Ελλάδα.